OPINIE: Laat ons niets wensen voor Kerstmis – schrijven mensen met een handicap aan de overheid en hun voogden in verband met het initiatief “Dat willen we ons gehele leven”. In tegenstelling tot de beloften, is ze gewoon de hoop ontnomen op een beter leven.

Handicap en rolstoel- Met dank aan Richard Reid reidy68 –PIXABAY.com

Het was een schokkende aanblik: na 40 dagen stopten mensen met een handicap en hun begeleiders het protest en verlieten de Sejm. In de rolstoel, moe, kijkend in de scherpe zon van mei. Op het plein voor het parlement wachtte een menigte op hen – journalisten, politici en degenen die hen 40 dagen lang van buiten ondersteunden. – We maken ons zorgen over onze gezondheid en vooral die van onze kinderen – legden een van de leiders Iwona Hartwich de beslissing uit om het protest op te schorten. Even voordat ze van de tv waren weggehaald, was de toegang tot badkamers afgesneden.

Zolang de demonstranten in de Sejm zaten, spraken we veel over hen en hun postulaten. Er waren er twee: gelijkstelling van een sociaal pensioen met een minimumpensioen voor arbeidsongeschiktheid en invoering van een “leefloon”, ook wel “revalidatie” genoemd voor gehandicapten die na 18 jaar niet zelfstandig kunnen wonen. Alle 500 zloty per maand contant.

Aan dit verzoek is niet voldaan. De demonstranten konden alleen maar verhoging van het netto sociale pensioen met 130 złoty afdwingen. Ook werd een wet gepubliceerd met speciale rechten op toegang tot gezondheidszorg, farmaceutische diensten en medische hulpmiddelen voor mensen met een ernstige handicap. Volgens de auteurs, PiS afgevaardigden, zal het de bedrijven waar sprake is van een gehandicapte ongeveer 520 złoty maandelijkse besparing opleveren.

Toen het protest nog gaande was, ontmoette ik de moeder van een volwassen man met autisme verbonden aan het initiatief [i]”We willen alle leven voor mensen met een handicap en hun families”.[/i] Ze was blij dat het protest de omgeving mobiliseerde, dat er een grote solidariteit was die er niet in 2014 was tijdens de eerste staking van gehandicapten. Ze zei dat er eindelijk luid werd geëist dat mensen niet opgesloten zouden zijn tussen vier muren en om hen in de maatschappij te laten leven.

Vlak voor Kerstmis sprak deze moeder tot me, verbitterd en boos. Ze schreef dat de regering zich niet hield aan, haar bewering inzake milieuvriendelijke zelfhulphuizen. 17 december, trok de regering zich stilletjes terug uit haar besluit om een netwerk van opvanghuizen te creëren voor mensen met een handicap die speciale ondersteuning nodig hebben. Zij negeerde mensen die bijna een jaar hadden gewerkt om de wet te veranderen,
zij voerden overleg en vergaderingen. Het heeft hen niet eens op de hoogte gebracht van de nieuwe verordening, die hen de hoop ontneemt op een normaal leven voor hen en hun familieleden.

– Dit is een openlijke veronachtzaming van de behoeften van de meest uitgesloten groep burgers en het negeren van de sociale kant – schreven de vertegenwoordigers van het initiatief [i]”We willen alle leven”[/i] op hun website. “De heerser, je breekt het leven van volwassenen met autisme, gekoppelde en intellectuele handicaps! Je veroordeelt hen en hun familieleden voor vegetatie. “Uitsprekend, je breekt het leven van volwassenen met autisme, gekoppelde en intellectuele handicaps! Je veroordeelt hen en hun familieleden tot vegetatie. Laat ons niet wensen voor Kerstmis. We hebben maar één woord voor dergelijke acties – “gemeenheid” – voegde ze eraan toe.

Wie zal ze nu horen? Wie spreekt er hardop over hun postulaten?

Bron: newsweek.pl przez Renata Kim Język po Polsku